De wereld door de ogen van L O N N I E

OGEN

Ogen die kijken
Ogen die zien
Ogen die doorgronden
Ogen die stralen
Ogen die voelen
Ogen die begrijpen
Ogen vol warmte
Ogen vol liefde
Ogen die kijken naar mij
Ogen
Jouw Ogen!

BIW

Na lang wikken en wegen, en van bijna, uitstel komt afstel, ben ik dan toch in de `pen`geklommen. Het gaat goed met mij. Ik moet wel zeggen dat ik hele heftige maanden achter de rug heb. Mijn huis is , op gordijnen en wat andere kleine dingen na, helemaal af. Het is echt schitterend geworden. IK geniet volop van m’n o zo gezellig en sfeervol ingericht huis. Ik heb afgelopen zomer al ontzettend veel van m`n bloeiende tuin kunnen genieten. Ik ben erg trots op het geen wat allemaal door verschillende mensen tot stand is gekomen in mijn huis. Toch was het best zwaar zo af en toe. Ik ben best door hele emotionele dingen heen gegaan, en nog. Gelukkig heb ik hele lieve ouders, die altijd voor mij klaar staan. Ook heb ik in situaties gezeten waarbij ik dacht, echt weer zo´n lonnie actie en waar ik zeker een stukje over had kunnen schrijven. Wat ik wel heb gemerkt is dat ik erg gefocust ben geweest op materiele dingen en daar had ik het af en toe best moeilijk mee. Maar kon even niet anders.

Tot overmaat van ramp, werd mijn auto een regelrechte wrak op de weg. Ik zal eens op sommem wat er allemaal aan mankeerde: zijspiegel eraf gereden, ruitenwisser begaf het na een stevig regen buitje, autogordel kon niet meer vast, de toeter deed het niet, autoslot lag er uit. Dus kortom, rijp voor de sloop. Dus moest ik een “nieuwe”auto kopen. O, o, wat erg ;).

Zie je het voor je, een vrouw alleen op stap voor een auto! Ik keek alleen maar na de kleur van een auto, hahaha. Gelukkig had ik mn vertrouwde automonteur Hassan die zei: Lonnie maak je geen zorgen om het technisch gedeelte. Jij moet op de buitenkant vallen. Ik ga voor jou een mooie veilige auto maken. Het is echt een lieverd. Dus nu maak ik mijn woonplaats, sinds vorig week zaterdag, onveilig met een fiat punto. Smaragd blauw. Zo’n gaaf karretje.

Oke dit was weer een teken van leven.

Liefs Lonnie.

Klusstand

De tussenstand van het klussen is als volg: Ik ben nu bijna 2 weken bezig in mijn nieuwe huis. En ik kan je verklappen, het wordt geweldig mooi. Maar wat een werk….

Ik ben gezegend met echte werkers. Neem nou mijn fantastische ouders, allebei in de 70, maar wat een harde werkers. Met mijn vader heb ik bijna 2 kamers behangen en als je bedenkt dat het echt niet makkelijk is om met hem samen te werken, niet omdat hij niet aardig is, maar wel een perfectionist, dan is dat dus héél knap. Hij doet alle hand- en spandiensten op het gebied van elektriciteit. Hij is de technische man. Dan mijn broer, hij heeft op 1 avond het hele plafond en de keuken staan sauzen. En als iets moeilijk is, is wel werken boven je macht.

Met G heb ik gisteren staan behangen. We moesten op patroon behangen en dat was ff wennen. Allereerst hadden we de rol omgekeerd op de behangtafel liggen en tot overmaat van ramp kwamen we bij 2 banen 32 cm (!!!) te kort. Hierdoor kregen we een verval van bijna een halve meter op 1 baan . Door passen en meten gaat de meeste tijd versleten, maar zo crea bea als we waren, hielden we nog 1 rol over ook. Als een volleerd “operatieteam” gingen wij te werk. “Zuster G” gaf de gereedschappen aan.

Dan mijn “oude” overbuurman, die met mij een kast ging ophalen, bij mijn nieuwe adres bracht en weer naar huis snelde om z’n oude kloffie aan te trekken om mij de hele dag te helpen met sauzen. Hij is niet meer weg te slaan. Het is al zover, dat hij de sleutel heeft van het huis. Hij heeft z'n eigen project gecreëerd.

Mijn moeder zag het wel zitten met E, en liet gauw mijn vader een blik muurverf, kleur “framboos”, halen om door buurman E de muur in de kamer te laten verven. Aan het eind van de dag kwam dochterlief vertellen dat het totaal de verkeerde kleur verf was die wij hadden uitgezocht. . Wháááááááá. Mijn moeder deed nog een poging om de “zelf” gemengde kleur verf om te ruilen voor de andere kleur, maar daar trapte men niet in. Dus ik kon niets anders doen dan weer een pot te kopen met de kleur “de Betovering”. Ik zal je zeggen de muur is werkelijk een betovering. Een lekker heftig kleurtje.

Nog een week klussen en dan verhuis ik!!

Twee levens, eens verstrengeld
Scheuren langzaam van elkaar
Liefde ooit verbonden
Zo bros en breekbaar

Harten, samen kloppend
Volgen hun nu eigen beat
Zielen onafscheidelijk
Zingen hun eigen lied

Vonkjes, zachtjes gloeiend
Restanten wat ooit was
Vuur, passievol en loeiend
Herinneringen gevangen in as

"Klussen met Lonnie"

Ik ben net weer terug van een rondje bouwmarkten. Vanwege de reclame laat ik de namen maar achterwege, dat segt ik
Ik word er gallisch van......*zucht*. Mijn portemonnee slinkt alleen maar. Ondertussen staat mijn slaapkamer vol met behang, verf, kwasten en terpentine. De garage met een nieuw bed, wasmachine, kleed en ingepakte dozen.
Ik sta ik de startblokken om a.s. vrijdag te gaan klussen. Dan krijg ik mijn sleutel van de riante villa. Het klusteam staat eveneens klaar. De hulptroepen komen van alle kanten aangerend. Echt geweldig.
Ook struin ik internet af of ik nog iets goedkoops aan spullen voor mijn "nieuwe" huis op de kop kan tikken. Van de week ben ik met mijn vader naar een meneer geweest die via marktplaats een wasmachine te koop aanbood. Het eerste het beste bod! Ik kreeg gelijk mail, ik kon hem ophalen voor die prijs. Argwanend als we waren en speurend naar mankementen heb ik eindelijk de wasmachine gekocht. Het blijft een gok en ik ga meer voor safe, dus dit was overwinning nummer 1. Net was ik bij een meneer die had een afzuigkap te koop. Toen ik de kap zag, bleek weer dat ik niet had nagedacht over de afzuiging van zo'n apparaat. Had ik wel een afvoer??? Ik beloofde de man dat ik a.s. vrijdag zal bellen of ik hem als nog overnam. Er gaat een nieuwe wereld voor mij open. Misschien kan ik over een poosje solliciteren naar een baan bij RTL4 " Klussen met Lonnie".

p.s. Als je nog iets thuis hebt staan wat ik kan gebruiken, mail het mij .
Of als je 2 rechte handen hebt en je denkt "wat zal ik eens gaan doen " denk dan aan mij .

Gips

Gisteren ben ik samen met mijn schoonzus en kids naar een andere schoonzus geweest, want haar zoon was jarig en werd 11! En dat is ons gezamenlijk neef(je). Ze wonen dik een uur rijden van ons vandaan, maar omdat we genoeg gesprekstof hadden voor onderweg, was de rit zo geklaard.
Waare het niet dat we wat vertraging hadden bij de start. Aangekomen bij haar huis was schoonzus met haar dochtertje van 9 naar het ziekenhuis. Een ongelukje op de trampoline. Enkelbandjes waarschijnlijk verrekt. Met een voet en half been in het gips kwamen ze na een uur weer thuis. Dit alles kon de pret niet drukken en waren we met z'n 5en een uur later dan gepland richting Brabant vertrokken. Aangekomen op de plek van bestemming, werd het gips, wat nog half nat was, opgepimpt door de aanwezige gasten.
Na de felicitaties werd er driftig gezocht naar een oplossing om het nichtje mee te nemen naar buiten, aangezien ze alleen maar kon hinkelen. Initiatiefrijk zoals het oudste nichtje was, stond binnen de kortste keren een rolstoeltje klaar voor F. Die vond alle belangstelling en aandacht geweldig en liet zich meevoeren in dit luxe karretje. Er werd al snel ruzie gemaakt wie nichtje F mocht duwen, maar zoals het meestal gaat: de oudste nicht had de meeste rechten. De hele middag hadden we geen omkijken meer naar de dames. Zelfs zo erg dat ze spoorloos verdwenen waren toen 1 van de meisjes naar huis moest. Lang leve het mobieltje waardoor de kids werden opgespoord. Op de terugweg naar huis zaten de kids doodmoe achter in de auto. F. had een gameboy spelletje gekregen van oudste nicht waarmee ze zat te spelen, en plotseling verdween die in haar gipsen been. Paniek in de auto want ze kreeg hem er niet meer uit. Scenario's werden er al bedacht om het er uit te krijgen, o.a met breinaalden en lepels. Of kon de dienstdoende arts een luikje zagen om het er uit te halen. Uiteindelijk hebben we het met z'n tweeen eruit gekregen.De één sjorde aan het gips en de ander peuterde het er tussen uit. Pvieuwwww wat een enerverend dagje weer. Met kids verveel je je nooit.

Turkije2

Vorige week zijn mijn zus en ik voor een korte vakantie vertrokken naar Turkije. Inmiddels zijn wij alweer bruin gekleurd terug en beginnen we alweer te vervellen. Bij het inchecken aan de balie keken mijn zus en ik elkaar al angstig aan, hadden wij soms een 65+ reis geboekt? De grijze postduiven waren in grote getalen naar het vliegveld gekomen. Mijn zus vroeg: "heb je pepermuntjes bij je". Één man zag al lijkbleek en zat te proesten en te kuchen terwijl we nog geen meter hadden gevlogen. "Dat wordt vast een tussenstop", zeiden we tegen elkaar. Uiteindelijk kwamen wij 04.00 uur 's nachts aan in het, wat gedateerde, hotel. Met 5* viel dat een beetje tegen. Maar goed we hadden onze ogen al gauw gesloten. We moesten ontbijten van m'n zus, anders werd ze chagrijnig, dus om 09.00uur stonden we alweer "fris en fruitig" naast bed (not). Maar we hebben ons tegoed gedaan aan een heerlijk ontbijtbuffet. Doken daarna gelijk op een ligbed om er vervolgens niet meer af te komen. Dit was zo'n beetje onze vakantie: slapen, eten, drinken, chillen, eten, slapen, eten......chillen. Dat "all-inclusive" is eigenlijk helemaal niks Je komt tonnetje rond terug. Wie doet dat nou, 's middags om een uur of vier aan de Turkse thee met een gigantische aardbeien- of vruchtentaart, en dat elke dag. Ja wij dus. En dan ook nog aan de cocktails. Maar ach, het is per slot van rekening vakantie. En daar kwamen we voor. De eerste ochtend hebben we ons eerst laten scrubben, in een hamam bad. Lekker je bovenste huid word er afgekrabd als het ware en daarna ingesopt met zeep en olie en dan wordt je gemasseerd tot aan elk vinger en teenkootje toe. Mmmmmmm. Ook in het hotel waren veel bejaarden, maar we hebben ons kostelijk vermaakt met het animatieteam, de juweliers en de fotografen van het hotel. We hadden in de loop van de week héél wat bijnamen voor de mensen. Zo hadden we spiderman: een ober die op een gegeven moment een plastic spin op mijn schouder legde en ik over het hele terras gilde. Ik schaamde mij dood. Dan had je 007. En kleine man uit het animatieteam, die mee mocht doen in een act, "the bodyguard". De jongens van het team hadden allemaal een gun in de hand, maar helaas was er geen 1 voor hem. Dus hij had van z'n handen een pistooltje gemaakt, wel zo lullig gezicht. Of Walter (hij leek ook op Paul van Vliet) en Conny, een gezellig echtpaar uit Groningen, die dachten dat wij in de 20(!) waren en ons seksuele voorlichting gaven om vooral niet zonder condoom te vrijen want de Turkse jongen denken dat als ze gewassen zijn "clean"zijn. Onze Turkse Bert van ernie&bert van sesamstraat. Hij had net zulk lang hoofd en grote oren en de wenkbrauwen liepen van de ene kant door tot de andere kant. Echt, was net Bert. Maar wat een ontzettende gezellige knul was dat. Eén van de fotografen wilde graag fotos van ons maken , je kent dat wel, voor een palmboompje hier en voor een plantje daar. Maar goed, ach doe eens gek, met dit motto lieten wij ons fotograferen. Die fotograaf heet Húsnu en die werd helemaal lyrisch van m'n zus. Ik moet ook zeggen ze is echt fotogeniek. Op een gegeven moment lag ze als een tijgerin languit op het strand en met een blik van: ik lust je rauw! Na een uur had hij 250 foto's geschoten waar wij foto's uit moesten zoeken, wat een opgave. In het begin van de week kwamen wij een Hollandse turk tegen en die nam ons mee in zijn eigen green boot. Tijdens het drinken van de Turkse thee voeren we over de baren. Een lekker glaasje rosé ging er wel in en we hadden een geweldige tijd. Marmaris ligt in een prachtige baai en we genoten van het uitzicht. Heerlijk het briesje van de wind in je haar. Kortom we hebben heerlijk genoten van al het lekkers en moois, en onze hoofden zijn weer helemaal leeg.

Turkije

Je wilt het misschien niet geloven maar het is toch echt zo, als je dit leest zit ik of in het vliegtuig of ben ik inmiddels al gearriveerd in Turkije . Dichtbij het toeristische plaatsje Marmaris. We hebben een 5* resort all inclusive .
Ik wil je niet jaloers maken maar wou alleen even vermelden waar ik ben als je mij misschien zou missen .
Samen met mijn zus E ben ik er tussen uit voor een week. Wat hebben wij daar mega giga ongelooflijk veel zin in. We gaan ons hoofd leeg maken en alleen maar genieten van: zon, zee, eten en cocktails drinken aan het zwembad en misschien nog wel van meer. Wowwwwwwww als ik het typ begint mij hart te bonzen en mn gezicht te stralen.
Ik doe even wat plaatjes erbij als onder steunning zodat je precies weet waar ik zit . Als we terug zijn met onze reis verhalen en de smeuiige details zal ik die niet achter houden maar met jullie delen. Tot over een week.

Gedicht

Bang om te doen
Bang om te spreken

Durf eens te laten zien wie je bent
Durf je gevoelens eens te uiten

Praat met anderen over je probleem
Praat met anderen over je leven

Vertrouw mensen in wat ze doen
Vertrouw mensen in wat ze zeggen

Voel de warmte om je heen
Voel de liefde die mensen je geven

Mensen mogen je graag
Mensen geven om je

Denk nooit meer negatief over jezelf
Denk maar dat je heel de wereld aankan

Bouw zelfvertrouwen op
Bouw je leven weer op

Maak plezier met je vrienden
Maak gezelligheid met je ouders

Ga opnieuw denken
Ga opnieuw voelen

Je komt er wel, ik weet het zeker..
Je komt er overheen

Alles komt weer goed,
Stukje voor stukje,
Tot de puzzel weer klopt.

Drukkies

Ja het wordt hoog tijd dat ik weer eens van mij laat horen. Ik ben vreselijk druk met van alles en nog wat. Ja met wat zul je denken. Nou ten eerste werk ik sinds eind januari bijna iedere dag. Dat kost veel fysieke inspanning omdat je daarnaast ook nog met een gezin te maken hebt. Ik ga niet klagen hoor. Dan zit ik privé midden in zaken waarbij ik veel moet regelen. En jawel......9 juni krijg ik de sleutel van een fantastische woning.!! Ook hiermee ben ik behoorlijk druk. Wat dacht je van uitzoeken van bedden, banken , stoelen en al dat spul meer. Wel leuk maar ook dit vraagt veel denkwerk. Welke kleur wil ik en welk behang.
Mijn werk is erg leuk, maar wel behoorlijk zwaar en af en toe hectisch. Ik werk in het restaurant, doe kassawerk, sta in de koffiebar en doe vergaderservices. Kortom een gevarieerde baan. Omdat het erg groot is loop ik heel wat afstanden. Je hebt te maken met verschillende gebouwen.
Laatst zat ik in 1 van de gebouwen en toen ging het alarm af. Dat betekent dat iedereen het gebouw moet verlaten en naar buiten moet. Ik had de pech dat ik net in dat gebouw zat, dus kon ik helemaal buiten om lopen via de garage weer terug naar mijn werkplek. Dan ben ik wel blij met m'n renjerot schoenen .
Verder gaat het redelijk tot goed met mij. Maak je vooral geen zorgen . De volgende keer meer.

Alleen

Hoeveel kan ik nog dragen
zonder echt een goede steun
Probeer te springen en te leven
maar ik mis mentale steun

Iemand die me echt kan leren
hoe het leven in elkaar zit
Voor mij zijn de donkere dagen
soms een beetje zonder pit

Hoeveel kan ik nog dragen
de dagen zonder uitzicht
De nachten koud en stil
waar is nou toch dat licht

Iemand die er voor mij wil zijn
die mijn tranen soms kan drogen
Wil delen mijn verdriet en pijn
als ik nog een beetje geluk zou mogen

Hoeveel kan ik nog dragen
zonder maatje aan mijn zij
Of moet ik altijd alleen zijn
is geluk niet weg gelegd voor mij